ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ

Λίγα Λόγια Για Την Ομάδα Μας

Γεια σας, ονομάζομαι Αναστασία Παπάζογλου και είμαι Πρόεδρος και ιδρυτικό μέλος της ΑΜΚΕ: Φροντίζουμε για τον Συνάνθρωπό μας.

Η ΑΜΚΕ ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2017 με αφορμή την ανάγκη για ψυχολογική και σωματική στήριξη ενός «φροντιστή» στην καθημερινή μέριμνα του ασθενή.

Φροντιστής θεωρείτε το άτομο που είναι είτε συγγενής είτε κάποιος από το οικείο περιβάλλον και έχει τη μόνιμη φροντίδα ενός ατόμου συνήθως με προχωρημένο στάδιο Άνοιας, Αναπηρίας, ΑΜΕΑ, ατόμου με νεοπλασματικές ασθένειες, ατόμου με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, ατόμου με μεγάλο ποσοστό αναπηρίας.

Καλείται λοιπόν για μεγάλο χρονικό διάστημα ή και για πάντα να παραμερίσει τις δικές του ανάγκες  και τα δικά του όνειρα, για να φροντίσει το παθόντα μέλος.

Έχοντας και εγώ η ίδια μια τέτοια εμπειρία στην προσωπική μου ζωή με πολυαγαπημένο μου οικογενειακό μέλος, να έχει την ανάγκη και την φροντίδα 24ωρης βάσης, διαγνωσμένο με 100% αναπηρία, μπορώ να κατανοήσω πλήρως και τις καθημερινές ανάγκες του ίδιου του φροντιστή, που μέσα στην οικογένεια είναι η Μητέρα, ο Πατέρας, ο/η Αδερφός/ή, ο/η Σύζυγος ,  και ούτω κάθε εξής ή πολλές των περιπτώσεων είναι μόνο ένας από όλα αυτά τα μέλη της οικογένειας .

Καλούμαστε λοιπόν εντελώς ξαφνικά, να αντιμετωπίσουμε, ανάλογα με το περιστατικό, πράγματα και καταστάσεις που ποτέ πριν δεν είχαμε σκεφτεί, προετοιμαστεί ή ακόμα χειρότερα εκπαιδευτεί.

Με μοναδικό εφόδιο την αγάπη προς το πρόσωπο της οικογένειας που μας χρειάζεται, ξεπερνάμε τον εαυτό μας και αντλούμε δύναμη να συνεχίσουμε να φροντίζουμε, να στηρίζουμε, να αγαπάμε, να προσπαθούμε και να μην παραιτούμαστε ..

Η αγάπη, η λατρεία για το αγαπημένο μας πρόσωπο, μας δίνει όλα όσα χρειαζόμαστε για να είμαστε εκεί, δίπλα τους.

Δυστυχώς όμως η αγάπη…δεν μας δίνει την εξειδίκευση, τον καταρτισμό, την γνώση, την εκπαίδευση, ούτε και την εμπειρία να τα κάνουμε όλα σωστά και χωρίς απώλειες και ψυχολογική φθορά.

Αυτά τα αποκτάμε με τα χρόνια με την καθημερινή τριβή και τις ατελείωτες ώρες με το αγαπημένο μας πρόσωπο.. και την ασθένεια του.

Οι φροντιστές λοιπόν μαθαίνουμε να είμαστε οι ίδιοι, ορθοπεδικοί, γεροντολόγοι, νοσοκόμοι εντατικολόγοι, ψυχολόγοι.

Γινόμαστε σε σύντομο χρονικό διάστημα, ένα πολύ εξειδικευμένο νοσηλευτικό προσωπικό που θα πρέπει να είναι σε θέση να αντιμετωπίσει ιατρικά περιστατικά ζωτικής σημασίας για τον ασθενή στο σπίτι.

Περιστατικά για το οποία χρειάζονται χρόνια σπουδών και χρόνια εκπαίδευσης όπου μια λάθος κίνηση, μια μικρή καθυστέρηση, μια απροσεξία μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την ζωή του αγαπημένου μας.

Τι γίνεται όμως με τον ίδιο τον φροντιστή σαν άνθρωπο; Με την προσωπική του ζωή; Τις προσωπικές του ανάγκες;

Πόσες ώρες έχει την ημέρα να φροντίσει τον εαυτό του;

Να κάνει κάτι γι αυτόν;

Να πάει για παράδειγμα έναν περίπατο, να δεί μια ταινία, να διαβάσει ένα βιβλίο.

Από πού θα αντλήσει δύναμη να συνεχίσει και να μη νοσήσει και ο ίδιος ψυχικά;

Πόσες ώρες έχει στην διάθεσή του να κοιμηθεί, να ξεκουραστεί, ώστε να ανακτήσει δυνάμεις και να συνεχίσει να φροντίζει σωστά το αγαπημένο του πρόσωπο;

Ποιος θα τον εκπαιδεύσει και θα τον μυήσει στα νέα του καθήκοντα;

Όπως αναφέραμε και παραπάνω πολλοί από τους φροντιστές είναι μόνοι τους. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν, καθώς σε πολλές περιπτώσεις χρειάζονται πολύ εξειδικευμένες ιατρικές ενέργειες, αν συμβεί κάτι στον ασθενή.

Για παράδειγμα μια αναρρόφηση τραχειοστομίας με αέρα μέσα στο τραχειοστόμιο με την μέθοδο ΑΜΠΟΥ και ξανά μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα επαναλαμβανόμενη αναρρόφηση τραχειοστομίας με προσεκτικές κινήσεις ώστε να μην πληγώσουμε ή τραυματίσουμε τον πνεύμονα.

Η πιθανότητα λοιπόν κάποιου τέτοιου γεγονότος γεμίζει ανασφάλεια τον φροντιστή και έλλειψη εμπιστοσύνης για την φροντίδα του προσώπου σε άλλον συγγενή. Κάτι που φυσικά λειτουργεί δεσμευτικά πάνω του.

Αυτό ήταν μόνο ένα παράδειγμα που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας φροντιστής οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας στο 24ώρο.

Φανταστείτε λοιπόν να βλέπετε μέρα με την μέρα το αγαπημένο σας πρόσωπο να μην θυμάται τίποτα, να μην θυμάται πως να ντυθεί, να μην καταλαβαίνει ότι πρέπει να πάει τουαλέτα, να χάνεται, να χάνει τον εαυτό του, να σας επιτίθεται, να σας μιλάει άσχημα, να πονάει, να ουρλιάζει..
Και πέρα από το συναισθηματικό κόστος, να μην γνωρίζετε τι να κάνετε γιατί πολύ απλά δεν έχετε την κατάλληλη εκπαίδευση, ούτε και την εμπειρία να τα αντιμετωπίσετε.

Να βλέπετε τον άνθρωπο σας να φοβάται, να πονάει, να χάνει τις ελπίδες του και να μην ξέρετε πως να διαχειριστείτε την ψυχολογία του ώστε να τον βοηθήσετε.

Πως να βοηθήσετε και σας τους ίδιους να αποδεχτείτε την νέα κατάσταση και να προχωρήσετε.

Με βάση τα βιώματα μου  προχωρήσαμε στην ίδρυση της ΑΜΚΕ (αστική μη κερδοσκοπική εταιρία),  με σκοπό να στηρίξουμε όλους εκείνους τους καθημερινούς ήρωες, τους φροντιστές , οπού συνήθως καταλήγουν οι ίδιοι «κρυφοί ασθενείς»

Ιδρυτικά Μέλη :

Αναστασία Παπάζογλου

Γεωργία Μαραντίδου

Ευαγγελία Μάρη